Człowiek prawdziwie wierzący zawsze jest szczęśliwy - jeżeli wiara jest pewna i niezachwiana - za wiarą idą czyny - a za czynami świadomość spełniania Woli Bożej - świadomość ta dla wierzącego sama w sobie jest powodem do szczęścia - a jeśli by nie była znaczy to że wiara nie jest pełna. Jest zatem tak że człowiek wierzący nie może być nieszczęśliwy - brak szczęścia jest dowodem słabości wiary. Najlepszym sposobem na osiągnięcie szczęścia jest doskonalenie wiary. Co do bogactwa - ułatwia życie i daje przyjemności. Odpowiednio wielkie bogactwo szybko ułatwi życie tak, że nic już więcej nie da się do ułatwień dodać. Kolejne ułatwienia nic ułatwiać nie będą - staną się tylko godnitwą za własnym cieniem. Przyjemności jedna druga trzecia - gdy któraś się znudzi można zastąpić ją kolejną. Prędzej czy później nastąpi jednak taki stan gdy nic już nie będzie sprawiać jakiejkolwiek przyjemności. Dla jednych powodem tego stanu będzie choroba, dla innych starość, dla niektórych własny...